Op je Thailandreis zal je tientallen leuke, mooie en soms onbekende dingen zien en meemaken. Die zullen je waarschijnlijk ook nieuwsgierig maken. We vertelden je al eerder over de “Typisch Thaise” kleuren, het bijgeloof en de superpopulaire loterij. In dit blog lees je over drie nieuwe opvallende, typisch Thaise, verschijnselen: Moo Deng-mania, monniken in hun oranje pijen en pittig Thais eten.
Zijn de blije nijlpaard-T-shirts je al opgevallen, op markten en in souvenirwinkeltjes? In juli 2024 werd in de Khao Kheow Open Zoo van Si Racha in de Thaise provincie Chonburi een dwergnijlpaardje geboren, een bedreigde Afrikaanse diersoort. Bijzonder, maar niet spectaculair. Totdat haar verzorger filmpjes op internet plaatste van Moo Deng, de door 20.000 mensen gekozen naam van het beestje.
Het mollige glanzend zwarte mini-nijlpaard, dat bovengemiddeld speels en actief rondhobbelt, en daarom Stuiterend Varkentje heet, gaat viraal. Moo Deng wordt één van de populairste Google-zoektermen van 2024. De bezoekersaantallen van Khao Kheow Open Zoo verdrievoudigden. Rijendik staan haar fans voor het nijlpaardenverblijf. Ze is zo populair dat de dierentuin zelfs een maximale Moo Deng-bezoektijd van vijf minuten per persoon instelt.
En niet alleen voor foto’s van haar grappige snoetje, ook commercieel is het vrolijke dwergnijlpaardje een doorslaand succes. In en buiten haar thuis worden duizenden T-shirts, ijsjes, drinkbekers en sleutelhangers met nijlpaardafbeeldingen verkocht. Van Moo Deng-knuffels met een kerstmuts in kermisgrijpautomaten op Bangkoks backpackerswalhalla Khaosan Road tot reusachtige laserprojecties van een cartoonachtig nijlpaardje met een swingende Moo Deng-beat tijdens het grote Vijit-lichtfestival: heel Thailand viert Moo Deng-mania.
En ook daarbuiten, tot aan een grappige sketch in de beroemde Amerikaanse comedyshow Saturday Night Live waarin ze vraagt haar grenzen te respecteren en geen bananen meer naar haar te gooien….
Waarom is Thailand zo gek van een diertje dat gewoon “haar dierending doet”? Ten eerste omdat de Thai wel wat blij nieuws en wat leuke afleiding kunnen gebruiken, in de voor veel van hen economisch moeilijke en politiek onzekere tijden, horen we. En ten tweede omdat Moo Deng Nalaa is, “schattig” in het Thais. En schattig, deze keer onwetend en massaal veroorzaakt door een jong dwergnijlpaardje, is belangrijk in Thailand: daar word je vrolijk van. En vrolijkheid is superbelangrijk in het Land van de Glimlach.
In de vroege ochtend lopend op straat met hun bedelkommen tijdens de offerronde, rustig pratend met gelovigen of gewoon met een rieten bezem de zandgrond in hun tempels aanvegend: je gaat ongetwijfeld boeddhistische monniken tegenkomen op je reis door Thailand.
Monniken worden zeer gerespecteerd en zijn essentieel in de Thaise maatschappij. Ze adviseren over levens- en geloofsvragen, zorgen voor kinderen uit arme gezinnen, van onderwijs tot eten en onderdak, bewaken oude tradities en hebben een sociale functie in de gemeenschappen waar hun tempels staan, zoals zegenen van geboortes, nieuwe huizen en huwelijken.
En natuurlijk zijn de monniken geestelijke leiders in het land waar meer dan negentig procent van de mensen boeddhist is. Boeddhisme is in Thailand meer dan een geloof, het is een levensovertuiging. Elke jongen of man zou minstens een maand als monnik in een tempel moeten leven, is de algemeen heersende overtuiging. Dat hoort bij een juiste Thaise opvoeding en straalt ook goed af op de familie.
En wat is de korte uitleg van die kenmerkende kleuren van de pijen? De pij symboliseert eenvoud en afstand doen van materieel bezit. Oranje hoort bij de Theravada-stroming in het Boeddhisme, die in Zuidoost-Azië het meest gevolgd wordt. Daarom is die kleur dominant in Thailand. Oorspronkelijk waren de pijen saffraangeel, wat je nog af en toe ziet. Tibetaanse monniken, die de Mahayana-stroming volgen, dragen roodbruine pijen. Een andere uitleg is dat oranje de kleur is van moderne stadsmonniken, en bruinrood van de bosmonniken, die eenvoudiger leven.
Spicy gemarineerde Thaise streetfood-spiesjes, hete rode curries, nabrandende seafoodsalades en pittige tom yam-soep: eten is voor de Thai een favoriete bezigheid. De heerlijke gerechten zijn ook één van de redenen waarom Thailand zo beroemd is en miljoenen reizigers het vliegtuig naar Bangkok nemen.
Het is niet helemaal waar, maar het lijkt soms wel of elk Thais gerecht spicy (phed in het Thais) is. Of phed maakmaak: superpittig, waardoor elke andere smaak van het gerecht verdwenen lijkt en je je als niet-Thai met een brandende mond en tranen in je ogen afvraagt waarom het in Boeddha’s naam zo pittig moet zijn.
We hebben een aantal Thai gevraagd hoe ze de typisch Thaise spicy ”smaak” creëren en waarom ze pittig eten ondanks die verzengende bijwerking toch zo lekker vinden. Rode chilipepers inclusief zaadjes, gemengd met knoflook, galanga, tulsi en kruiden zoals kurkuma die elkaar versterken tot een pittige mix, blijkt het deels onthulde geheim van de pittige Thaise keuken.
En waarom is pittig zo populair? We hoorden onder andere: “Pittig eten is gezond en verdrijft ziektekiemen” en “Ik voel me er beter door als het koud weer is”. En “Van pittig eten word ik weer wakker, het geeft mijn lichaam energie!”.
Pittig eten hoort bij Thailand, en misschien moet je dat daarom toch gewoon proeven. Maar: ieder zijn eigen smaak natuurlijk, en als je gewoon niet pittig wilt eten, zeg dan bij je bestelling mai phed. Als je je er wel aan wilt wagen, begin dan met phed nid-noi, een beetje pittig. Wie weet is dat wel jouw aanloop naar (super)spicy eten, typisch Thais!
Plan je Thailand rondreis op maat samen met je local Hero en ontdek de bijzondere of grappige typisch Thaise gebruiken. Onze voorbeeldreizen zijn nog helemaal naar wens aan te passen.
Mark, een Dutch local in Thailand
Over de schrijver:
Mark woont in Thailand, al heel wat jaren. Nu op het prachtige eiland Koh Samui, nadat hij eerst in Khon Kaen, een grote stad in het landbouwgebied van de Noordoostelijke regio Isaan, en ook in het altijd fascinerende Bangkok gewoond heeft.
Een reis naar de provincie Lampang in het noorden van Thailand, brengt je naar een stukje van het land waar je de gebaande paden achter je laat. Samen met de buurprovincies Nan en Phrae vormt Lampang een gebied vol oude teakhouten koopmanshuizen, paardenkarretjes, eeuwenoude tempels en bergbossen, op nog geen honderd kilometer van het drukke Chiang Mai.
Een orang oetan die zich hoog in de boomtoppen voortbeweegt, het wijdse uitzicht over het Tobameer en de bijzondere architectuur van de Minangkabau. Dichte jungles, groene valleien, een gigantisch kratermeer, een rijke cultuur en tropische stranden. Het Indonesische eiland Sumatra heeft het allemaal.
De vroege ochtend in Hanoi, met de geur van verse Phở die je tegemoet komt, scooters die voorbij razen en locals die de dag beginnen met tai chi rondom het Hoan Kiem Lake. Niet ver van Hanoi, bevindt zich een andere wereld. Een wereld met uitgestrekte groene rijstterrassen tegen de hellingen van bergen, een baai met…